WAT ALS JE NOG STEEDS WACHT OP DE LIEFDE DIE JE ALS KIND NODIG HAD?
Je neemt je voor om deze keer iets te vertellen. Dat je moe bent. Dat het thuis moeilijk gaat. Dat je ergens verdriet over hebt.
Maar tijdens het gesprek luister je vooral. Naar haar zorgen, haar klachten, haar mening. Wanneer je eindelijk iets over jezelf zegt, komt er advies. Een vergelijking. Of een verhaal waardoor de aandacht opnieuw bij haar ligt.
Onderweg naar huis voel je je leeg. En vrijwel meteen begin je jezelf te corrigeren. Ze bedoelt het toch goed. Ze heeft ook veel meegemaakt. Misschien verwacht je gewoon te veel.
Zo kan jouw ervaring steeds verdwijnen achter het begrip dat je voor haar hebt.
Je kunt weten dat je moeder van je houdt en toch warmte hebben gemist. Je kunt dankbaar zijn voor wat ze heeft gedaan en verdriet voelen over wat ze niet kon geven. Die gevoelens mogen naast elkaar bestaan.
Misschien heb je geleerd om weinig te vragen. Om alles zelf op te lossen. Om eerst te kijken hoe het met de ander gaat voordat je iets over jezelf vertelt. Misschien voel je je pas op je gemak wanneer iedereen tevreden is, terwijl je eigen behoeften blijven wachten.
Dat kan ook zichtbaar worden buiten de relatie met je moeder. In een partnerrelatie waarin je steeds bevestiging zoekt. In de moeite om hulp te ontvangen. In werken tot je uitgeput bent, omdat goed genoeg telkens iets verder lijkt te liggen. Of in schuldgevoel zodra je een grens stelt.
In dit boek krijgt dat gemis woorden.
Je leest over verschillende ervaringen binnen de moederrelatie: emotionele afstand, controle, onvoorspelbaarheid, voorwaardelijke liefde, adoptie en te vroeg verantwoordelijkheid dragen. Ook de doorwerking in intimiteit, werk, ouderschap en de relatie met jezelf komt aan bod.
Herkenbare voorbeelden maken de thema’s concreet. Reflectievragen nodigen je uit om stil te staan bij wat bij jouw geschiedenis past.
Misschien ontdek je tijdens het lezen hoe vaak je haar omstandigheden uitlegt voordat je jouw verdriet durft te benoemen. Of hoeveel energie je nog besteedt aan de hoop dat het volgende gesprek anders zal verlopen.
Je hoeft daar niet onmiddellijk iets mee te doen. Je hoeft geen gesprek aan te gaan, afstand te nemen of een beslissing te forceren.
Je mag beginnen met erkennen wat je hebt gemist.
Ook wanneer je van haar houdt. Ook wanneer er mooie herinneringen zijn. Ook wanneer zij het zelf moeilijk heeft gehad.
